بررسی الگوی «نه جنگ، نه صلح» بهعنوان جنگ روانی در سمپوزیوم علوم اعصاب
- بازدید: 132
معاون گروه علوم اعصاب دانشگاه علوم پزشکی مشهد و سخنران سمپوزیوم «نه جنگ، نه صلح» با تأکید بر آثار مخرب جنگهای روانی بر سلامت فردی و اجتماعی گفت: این سمپوزیوم به بررسی الگویی مخاطرهآمیز از جنگ روانی پرداخت که با ایجاد نوسانهای مداوم میان اخبار جنگ و صلح، پیامدهای قابل توجهی بر روان جامعه بر جای میگذارد.
به گزارش وبدا، دکتر فرزانه وفایی در حاشیه برگزاری سمپوزیوم «نه صلح و نه جنگ؛ الگویی مخاطرهآمیز از جنگ روانی» اظهار کرد: در این الگو با نوعی واکنشهای سینوسی در فضای روانی جامعه مواجه هستیم؛ بهگونهای که یک روز از احتمال وقوع جنگ سخن گفته میشود و روز دیگر پیامهایی مبنی بر حرکت به سمت صلح منتشر میشود. این نوسانهای متناقض، تأثیر مستقیمی بر سلامت روان جامعه دارد و محور اصلی مباحث این سمپوزیوم را تشکیل داد.
وی افزود: این تکنیکها بهصورت هدفمند برای تضعیف انگیزه و امید در جامعه به کار گرفته میشوند و در نهایت باعث میشوند افراد و حتی کل جامعه نتوانند برای آینده خود برنامهریزی مشخصی داشته باشند. در چنین شرایطی، تصمیمگیریهای شخصی و اجتماعی با ابهام و سردرگمی همراه میشود و جامعه بهتدریج دچار نوعی فلج عملکردی از درون خواهد شد.
این عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد تصریح کرد: در این سمپوزیوم بهطور مشخص بررسی شد که این نوع تکنیکهای جنگ روانی چگونه میتوانند بر ساختار روانی جامعه اثر بگذارند و چه پیامدهایی در سطوح فردی و اجتماعی به همراه دارند.
به گفته دکتر وفایی، مخاطبان این برنامه طیف گستردهای از اساتید، دانشجویان و کارکنان بودند و نمایندگانی از جمعیت هلالاحمر نیز در این سمپوزیوم حضور داشتند. این رویداد علمی به میزبانی سازمان هلالاحمر برگزار شد و بیش از ۵۰۰ نفر در آن شرکت کردند.
وی با اشاره به بخش پایانی این برنامه گفت: پس از تبیین ماهیت جنگهای روانی و تکنیکهای مورد استفاده در آنها، سمپوزیوم وارد مرحله ارائه راهکارها شد؛ چراکه جامعه ناخواسته وارد این فضا شده و لازم است افراد بیاموزند چگونه خود و اطرافیانشان را از شرایط بحرانی عبور دهند.
دکتر وفایی خاطرنشان کرد: راهکارهای متعددی در این سمپوزیوم مطرح شد که از جمله آنها میتوان به تکنیکهای آرامسازی، تمرینهای تنفسی، مدیتیشن و همچنین «واکسیناسیونهای شناختی» اشاره کرد؛ روشهایی که با رویکردهای مشخص، به افراد کمک میکند تا خود را از تأثیرات مخرب این فضا محافظت کنند. همچنین تأکید شد این فرآیند باید از خود فرد آغاز شود و پس از توانمندسازی فردی، در تعامل با اطرافیان نیز ادامه یابد تا سطح تابآوری و انرژی روانی در جامعه افزایش پیدا کند.
